Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Ἀποστολή καί ἔργο τῆς Θεολογίας. Πρός τούς ἀλλοιώνοντας τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

ΘΕΟΛΟΓΙΑ ὁ ρόλος της: «Ὁ ρόλος τῆς θεολογίας στὴν ἐποχή μας, εἶναι νὰ δώσει στοὺς ἀνθρώπους ἕνα ἀνώτατο φῶς γιὰ ὅλες τὶς ἀπόψεις τῆς ζωῆς τους, μία τελικὴ παραμυθία, μία σταθερὴ πεποίθηση ὅτι οἱ δραστηριότητές τους ἔχουν πράγματι οὐσιαστικὸ νόημα· ὁ σκοπός της εἶναι νὰ παροτρύνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ συμμετέχουν ὁλόψυχα σ' αὐτὲς τὶς δραστηριότητες μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἐργάζονται νὰ ἐκπληρώσουν τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ ποὺ καλεῖ τὸ σύνολον τῆς δημιουργίας πρὸς τὸν τελικό της προορισμό»[i].
ΘΕΟΛΟΓΙΑ στηρίζεται στὴν θεία Ἀποκάλυψι: «οὐδεμίαν γὰρ λέξιν ἡ καθ’ ἡμᾶς θεολογία φέρει μὴ διὰ θείας ἀποκαλύψεως τὴν ἀρχὴν ἐκπεφασμένην»[ii].
ΘΕΟΛΟΓΟΣ ἀποστολὴ καὶ ἔργο τοῦ Ὀρθοδόξου: «Ὁ Ὀρθόδοξος θεολόγος συνεπῶς δὲν ἔχει κανένα ἄλλο καθῆκον στὸ ἔργο του ἀπὸ τὸ νὰ ἑρμηνεύει τὴν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ ὅπως βιώνεται ἀπὸ τὴν κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας, μία ἐμπειρία στὴν ὁποία συμμετέχει καὶ ὁ | ἴδιος. Μόνον κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ θεολογία του θὰ εἶναι περισσότερο ἀπὸ δική του θεολογία καὶ θὰ γίνει μία θεολογία φωτισμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ποὺ ἐνεργεῖ μέσα στὴν Ἐκκλησία καθοδηγώντας τὸ διδακτικὸ λειτούργημά της. Ἔτσι ὁ Ὀρθόδοξος θεολόγος ἀγωνίζεται νὰ δείχνει ὅτι ἡ θεολογία του εἶναι μόνον μία ἔκφραση τοῦ πνεύματος τῆς πιστῆς κοινότητας, δηλαδή, μία ἔκφραση τοῦ πνεύματος τῆς Ἐκκλησίας»[iii].
ΘΕΟΛΟΓΟΣ προϋποθέσεις του: «Διὰ πολιτείας, ἄνελθε· διὰ καθάρσεως, κτῆσαι τὸ καθαρόν. Βούλει θεολόγος γενέσθαι ποτὲ καὶ τῆς θεότητος ἄξιος; Τὰς ἐντολὰς φύλασσε, διὰ τῶν προσταγμάτων ὅδευσον· πρᾶξις γὰρ ἐπίβασις θεωρίας· ἐκ τοῦ σώματος τῇ ψυχῇ φιλοπόνησον»[iv].




[i] Δημητρίου Στανιλοάε, Θεολογία καὶ Ἐκκλησία (Ἀθήνα: Τῆνος, 1989), σ. 218.
[ii] Γρηγορίου Παλαμᾶ, Λόγοι ἀποδεικτικοί, Β’ 57   (Συγγράμματα, τόμ. Α΄, σ. 130). Πρβλ. Σταύρου Γιαγκάζογλου, Κοινωνία Θεώσεως (Ἀθήνα: Δόμος, 2001), σ. 75.
[iii] Δημητρίου Στανιλοάε, Θεολογία καὶ Ἐκκλησία (Ἀθήνα: Τῆνος, 1989), σ. 210-211.
[iv] Γρηγορίου Θεολόγου, Περὶ δόγματος καὶ καταστάσεως ἐπισκόπων (Κ'), 12   (ΒΕΠ 59, 147).

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Κείμενο γιά τήν εὐθανασία

Πολιτισμὸς Θανάτου: Ἀπὸ τὴν Ἱερότητα στὴν Ποιότητα τῆς Ζωῆς
Ἐμμανουὴλ Παναγόπουλος, Ἄμ. Ἐπ. Καθηγητὴς Χειρουργικῆς
περιοδικὸ Ἡ Δρᾶσις μας, Ἀπρίλιος 2010


Στὰ τελευταῖα 40-50 χρόνια, οἱ στόχοι καὶ οἱ πρακτικὲς τῆς Ἰατρικῆς ἄλλαξαν ριζικά. Σὲ παλαιότερα χρόνια, ἡ ἰατρικὴ ἠθικὴ ἦταν σαφῶς τοποθετημένη ὑπὲρ τῆς ζωῆς, ἐνῶ σήμερα ἡ ἰατρικὴ πρακτική, μὲ αὐξανόμενο ρυθμό, ἐμπλέκεται στή «νόμιμη» ἀφαίρεση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Ἡ τάση γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ τερματισμοῦ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ὡς φυσιολογικῆς λειτουργίας τῆς ἰατρικῆς, εἶναι ἐπιταχυνόμενη. Διεθνῆ ἰατρικὰ καὶ βιοηθικὰ περιοδικά, μὲ πολὺ θετικὸ τρόπο συνηγοροῦν στὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ θανάτου, ποὺ θὰ περιλαμβάνει καὶ ἄτομα σὲ ἐμμένουσα φυτικὴ κατάσταση, καθὼς καὶ τὰ ἀνεγκέφαλα νεογνά. Ἡ γραμμὴ ποὺ χωρίζει τὴ ζωὴ ἀπὸ τὸν θάνατο ἔχει μετατεθεῖ, ὥστε νὰ καταστεῖ δυνατὴ ἡ ἄντληση ὀργάνων γιὰ μεταμόσχευση, σὲ χρόνο ποὺ αὐτὰ θὰ εἶναι ὑγιῆ καὶ βιώσιμα. Ἡ ἐνεργητικὴ εὐθανασία καὶ ἡ ὑποβοηθούμενη αὐτοκτονία εἶναι ἤδη νόμιμη πρακτικὴ σὲ ὁρισμένες χῶρες, ἐνῷ ἡ παθητικὴ εὐθανασία, δηλαδὴ ἡ μὴ ἐφαρμογὴ ἢ ἠ ἀπόσυρση τῆς ὑποστηρικτικῆς τῆς ζωῆς τεχνολογίας, ποὺ στόχο ἔχει τὸν ἄμεσο τερματισμὸ τῆς ζωῆς ἑνὸς ἀρρώστου, ὄχι μόνο ἀσκεῖται εὐρύτατα, ἀλλὰ καὶ θεωρεῖται ἠθικὰ ἐπιβεβλημένη. Οἱ ἐκτρώσεις, ἀκόμη καὶ σὲ προχωρημένο στάδιο ἐγκυμοσύνης, ἐξακολουθοῦν νὰ ἀφαιροῦν τὴ ζωὴ ἑκατομμυρίων ἐμβρύων ἀνὰ τὸν κόσμο.